கருத்துக் கட்டுரை | பரணி கிருஷ்ணரஜனி

புலிகளை முற்றாக அழித்துவிட்டதாகக் கூறும் சிங்கள அரசியல் கட்டமைப்பு, பதினேழு ஆண்டுகள் கடந்த பின்னரும் புலிகள் குறித்துப் பேசுவதையும், எழுதுவதையும், பாடுவதையும், அவர்களை நினைவுகூருவதையும் ஏன் தடுக்க முற்படுகிறது?

இந்தக் கேள்விக்கான பதில் மிகவும் எளிமையானது.

எமக்கான நீதியை மறுக்க வேண்டும். அதற்காக ‘புலி நீக்க’ அரசியல் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும்.

‘புலி நீக்க’ அரசியல் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டுமெனில், அதனுடன் இணைந்த வகையில் ‘நினைவு அழிப்பு’ அரசியலும் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும்.

‘நினைவு அழிப்பு’ அரசியல் என்றால் என்ன?

மிக எளிமையாகக் கூறினால், தமிழீழம் என்ற De facto State — நடைமுறை அரசின் — மூன்று தசாப்த கால அரசியல் மற்றும் சமூக வாழ்வை மக்களின் கூட்டு நினைவிலிருந்து அகற்ற முற்படுவதையே ‘நினைவு அழிப்பு’ அரசியல் எனலாம்.

அதன் ஒட்டுமொத்த அரசியல் உள்ளடக்கத்தின் ஒரு பகுதியாகவே ‘புலி நீக்க’ அரசியல் அமைகிறது.

இந்த அரசியல் அணுகுமுறையின் தாக்கத்துக்கு எமது சமூகத்தின் ஒரு பகுதியும் அறிந்தோ அறியாமலோ உட்பட்டுள்ளது.

தற்போது எமக்கான நீதியை முற்றாகக் குழிதோண்டிப் புதைப்பதற்காக, ‘புலிகள்’ என்ற கருத்தியலும், அவர்களைச் சுற்றிய அரசியல் சித்தாந்தங்களும், ‘நினைவு அழிப்பு’ அரசியலினூடாக தமிழ் அரசியல் பரப்பிலிருந்து நீக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதே இந்தக் கட்டுரையின் வாதமாகும்.

இதைத்தான் நாம் ‘புலி நீக்க’ அரசியல் என்று குறிப்பிடுகிறோம்.

அழிக்கப்படுவது ஓர் அமைப்பு மட்டுமா?

“புலி நீக்கம்” என்பதனூடாக அழிக்கப்படுவது ‘புலி’ என்ற அமைப்பின் நினைவு மட்டும் அல்ல; தமிழ்த் தேசக் கருத்தியலின் ஒரு வரலாற்றுப் பகுதியும் அதனுடன் அழிக்கப்படுகிறது என்பதே இங்கு முன்வைக்கப்படும் கருத்தாகும்.

இதுவே அதன் ஆபத்தான அரசியல் பின்புலமாக பார்க்கப்படுகிறது.

“புலி” என்ற குறியீட்டுப் பதத்தை தமிழ் அரசியல் பரப்பில் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்துவது, ஆயுதப் போராட்டத்தை மீண்டும் முன்னகர்த்துவதற்காக அல்ல.

மாறாக, ‘நினைவு அழிப்பு’ அரசியலுக்கு எதிரான ஒரு வரலாற்று மற்றும் அரசியல் எதிர்வினையாகவும், எமது இனத்தின் அரசியல் உள்ளடக்கத்தையும் வரலாற்று நினைவையும் தொடர்ந்து பேணுவதற்குமான முயற்சியாகவும் அது பார்க்கப்படுகிறது.

ஒரு நடைமுறை அரசின் நினைவு

புலிகள் என்பது ஒரு அமைப்பு சார்ந்த தர்க்கம் மட்டுமல்ல.

மூன்று தசாப்த காலமாக ஒரு பகுதி தமிழ் மக்கள் அனுபவித்த ‘நடைமுறை அரசு’ குறித்த அரசியல் மற்றும் தத்துவார்த்த நினைவின் ஒரு குறியீடாகவும் அது பார்க்கப்படுகிறது.

அது ஒரு தேசக் கருத்தியலுடனும், சுயநிர்ணயக் கோரிக்கையுடனும், நீதி குறித்த அரசியல் விவாதத்துடனும் இணைக்கப்பட்ட வரலாற்றுப் பகுதியாகும்.

அந்த நினைவையும் அதன் அரசியல் பொருளையும் முழுமையாக நிர்மூலம் செய்ய முயலும் எந்த அணுகுமுறையும், தமிழ்த் தேசிய அரசியல் நினைவுடன் முரண்பட்டதாகவே இந்தக் கட்டுரை கருதுகிறது.

ஏன் இந்த ‘புலி நீக்க’ அரசியல் எதிர்க்கப்படுகிறது?

இந்த ‘புலி நீக்க’ அரசியலை ஏன் தொடர்ந்து எதிர்க்க வேண்டும் என்று சிலர் வலியுறுத்துகிறார்கள் என்பதற்கான எளிய விளக்கம் இதுதான்.

பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டம் உள்ளிட்ட சட்ட மற்றும் பாதுகாப்பு நடைமுறைகள் இன்னும் தமிழ் அரசியல் நினைவு, நினைவுகூரல் மற்றும் வெளிப்பாட்டுடன் தொடர்புடைய பல விவாதங்களின் மையத்தில் உள்ளன.

இந்த ஒடுக்குமுறைகளின் அடிப்படை நோக்கம் புலிகள் மீண்டும் தோன்றிவிடுவார்கள் என்ற அச்சம் மட்டுமல்ல; தமிழர்களின் நீதி, அரசியல் உரிமைகள் மற்றும் வரலாற்று நினைவுகள் தொடர்பான கேள்விகளை தொடர்ந்து கட்டுப்படுத்துவதே அதன் பின்னணியில் உள்ளதாக இந்தக் கட்டுரை வாதிடுகிறது.

இந்த அரசியல் சூழலை முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இந்தப் புரிதல் இல்லாமல் 2009க்குப் பிறகான தமிழ் அரசியலைப் புரிந்துகொள்வதும், அதன் அடுத்த கட்டங்களைப் பற்றிப் பேசுவதும் முழுமையடையாது.

2009க்குப் பின்னர் கடந்த இந்த பதினேழு ஆண்டுகள், நினைவு, நீதி, அரசியல் உரிமை மற்றும் வரலாற்றுக் கதையாடல் ஆகியவை இன்னும் தீர்க்கப்படாத கேள்விகளாகவே இருப்பதற்கான சாட்சிகளாக நிற்கின்றன.

அதனால் ‘புலி’ என்ற அரசியல் குறியீட்டைச் சுற்றிய விவாதம் ஒரு அமைப்பின் கடந்தகாலத்தைப் பற்றிய விவாதம் மட்டும் அல்ல.

அது நினைவு, நீதி, தேச அடையாளம் மற்றும் வரலாற்று உரிமை குறித்த தொடர்ச்சியான அரசியல் விவாதமாகும்.

பரணி கிருஷ்ணரஜனி