அன்பு உறவுகளே,

தமிழ்நாட்டில் தமிழ்த்தேசியம் பேசுவதற்கும், தமிழ்த்தேசியத்தின் பெயரால் மக்களின் வாக்குகளைப் பெறுவதற்கும் இடையில் எவ்வளவு பெரிய இடைவெளி இருக்கின்றது என்பதை தாராபுரம், மதுராந்தகம் இடைத்தேர்தல் முடிவுகள் மீண்டும் விவாதத்திற்கு கொண்டு வந்துள்ளன.

2026ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 6ஆம் திகதி நடைபெற்ற இந்த இரு தொகுதிகளுக்குமான இடைத்தேர்தல் முடிவுகள் அக்டோபர் மாதம் 9ஆம் திகதி வெளியாகின.

மதுராந்தகத்தில் தமிழக வெற்றிக் கழகத்தின் மரகதம் குமரவேல் 74,048 வாக்குகள் பெற்று வெற்றி பெற்றார். திமுக 54,008 வாக்குகளையும், அதிமுக 47,450 வாக்குகளையும் பெற்றன. ஆனால் சீமான் தலைமையிலான நாம் தமிழர் கட்சியின் வேட்பாளர் ஜானகிராமன் வெறும் 2,709 வாக்குகளை மட்டுமே பெற்றார். இது பதிவான வாக்குகளில் 1.46 சதவீதமாகும்.

தாராபுரத்தில் தமிழக வெற்றிக் கழகத்தின் சத்தியபாமா 66,841 வாக்குகள் பெற்று வெற்றி பெற்றார். திமுக 57,370 வாக்குகளையும், அதிமுக 45,280 வாக்குகளையும் பெற்ற நிலையில், நாம் தமிழர் கட்சியின் கார்த்திகா 5,268 வாக்குகளுடன் 2.92 சதவீத வாக்குகளை மட்டுமே பெற்றார்.

இரண்டு தொகுதிகளிலும் தேர்தல் வைப்புத்தொகையைத் தக்கவைக்கத் தேவையான ஆறில் ஒரு பங்கு வாக்குகளைக்கூட நாம் தமிழர் கட்சியால் பெற முடியவில்லை.

இதில் கவனிக்க வேண்டிய இன்னொரு விடயமும் இருக்கின்றது.

2026ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் நடைபெற்ற சட்டமன்றப் பொதுத்தேர்தலில் மதுராந்தகத்தில் நாம் தமிழர் கட்சி 4,950 வாக்குகளைப் பெற்றிருந்தது. தற்போது அது 2,709 ஆகக் குறைந்துள்ளது. தாராபுரத்தில் முன்பு பெற்ற 6,026 வாக்குகள் தற்போது 5,268 ஆகக் குறைந்துள்ளன. இடைத்தேர்தலில் மொத்த வாக்குப்பதிவும் குறைந்திருப்பதால், இந்த எண்ணிக்கைகளை மட்டும் கொண்டு வாக்காளர் மனமாற்றத்தின் முழுக் காரணத்தையும் தீர்மானிக்க முடியாது.

ஆனால் இங்கு எழுகின்ற முக்கியமான கேள்வி வேறு.

தமிழர்களின் மொழி, இனம், நிலம், வரலாறு, உரிமை என்று தொடர்ந்து பேசும் ஒரு கட்சியால், அந்த உணர்வுகளை ஏன் பரந்த தேர்தல் ஆதரவாக மாற்ற முடியவில்லை?

தமிழ்த்தேசியம் என்பது வெறுமனே உணர்ச்சிமிக்க மேடைப் பேச்சாக மட்டும் இருக்க முடியாது. அது தமிழர்களின் அரசியல் உரிமைகளுடன் அவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையையும் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டிய அரசியல் சிந்தனையாகும்.

ஒரு விவசாயிக்கு தனது விளைபொருளுக்கான விலை முக்கியம். ஒரு இளைஞனுக்கு வேலைவாய்ப்பு முக்கியம். ஒரு குடும்பத்திற்கு கல்வி, மருத்துவம், வாழ்க்கைச் செலவு முக்கியம். இவற்றுக்கான நடைமுறைத் தீர்வுகளை முன்வைக்காமல், இன உணர்வை மட்டும் தேர்தல் ஆதரவாக மாற்ற முடியுமா என்ற கேள்வி எழுகின்றது.

அதேபோன்று, ஒரு கட்சியின் அரசியல் வளர்ச்சிக்கு அதன் தலைவரின் பேச்சாற்றல் மட்டும் போதுமா? கிராமங்கள் தோறும் மக்களுடன் தொடர்ச்சியாகப் பணியாற்றும் அமைப்பும், உள்ளூர் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காணும் செயல்பாடும், பல்வேறு சமூகத்தினரின் நம்பிக்கையும் அவசியமல்லவா?

நாம் தமிழர் கட்சியின் தேர்தல் பின்னடைவை ஆராயும்போது இத்தகைய கேள்விகளையும் தவிர்க்க முடியாது.

அதேவேளை, தமிழ்த்தேசியத்தின் பெயரால் இயங்கும் ஒரு கட்சியின் தோல்வியைத் தமிழ்த்தேசியச் சிந்தனையின் ஒட்டுமொத்தத் தோல்வியாகக் கருதுவதும் சரியான முடிவாக இருக்க முடியாது.

தமிழ் மொழிப்பற்று, இன அடையாளம், சமூகநீதி, மாநில உரிமைகள் ஆகியவற்றை வெவ்வேறு அரசியல் கட்சிகளும் முன்னிறுத்துகின்றன. ஆகவே தமிழ்த்தேசிய உணர்வுள்ள அனைவரும் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்சிக்கே வாக்களிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது.

இங்கு நாம் தமிழர் கட்சி ஆராய வேண்டியது, தமிழ்த்தேசிய உணர்வு மக்களிடம் இருக்கின்றதா என்பது மட்டுமல்ல; தாங்கள் முன்வைக்கும் அரசியல் அந்த மக்களின் நம்பிக்கையை ஏன் போதுமான அளவில் பெறவில்லை என்பதுமாகும்.

அதாவது, ஒரு சிந்தனையின் பெயரைத் தொடர்ந்து உச்சரிப்பதால் மட்டும் அந்தச் சிந்தனையின் அரசியல் பிரதிநிதியாக மக்கள் ஒருவரை ஏற்றுக்கொண்டுவிடுவதில்லை.

தாராபுரமும் மதுராந்தகமும் தமிழ்த்தேசியத்தின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானித்துவிட்டதாகக் கூற முடியாது. ஆனால் தமிழ்த்தேசியத்தின் பெயரால் தேர்தலைச் சந்திக்கும் நாம் தமிழர் கட்சி தனது அரசியல் அணுகுமுறை, மக்கள் தொடர்பு, உள்ளூர் அமைப்பு, நடைமுறைச் செயல்திட்டங்கள் ஆகியவற்றை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டுமா என்ற விவாதத்திற்கு இந்த முடிவுகள் இடமளித்துள்ளன.

ஆகவே இறுதியாக எழுகின்ற கேள்வி இதுதான்.

தமிழ்நாட்டில் தமிழ்த்தேசியம்தான் தோற்கின்றதா? அல்லது தமிழ்த்தேசியத்தை முன்னிறுத்தித் தேர்தலைச் சந்திக்கும் அரசியல் அணுகுமுறை மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெறத் தவறுகின்றதா?

இதற்கான பதிலை உணர்ச்சிமிக்க முழக்கங்களில் அல்ல, மக்களின் தேர்தல் முடிவுகளையும் அவர்களின் வாழ்வியல் தேவைகளையும் ஆராய்வதில்தான் தேட வேண்டும்.

– சுவாமி சங்கரானந்தா