ஈழ மண்ணின் சுவடுகள் – வரலாற்று ஆய்வுத் தொடர்

அன்பு உறவுகளே,

1986ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 12ஆம் திகதி தமிழீழ விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில் பல முக்கியமான நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்த நாளாகும்.

மன்னார் மாவட்டத்தின் அடம்பன் பகுதியில் இலங்கை இராணுவத்தினருடன் நடைபெற்ற நேரடி மோதலில், அன்றைய தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் மன்னார் மாவட்டத் தளபதியான விக்டர் என்ற மருசலீன் பியூஸ்லஸ் வீரமரணமடைந்ததுடன், இலங்கை இராணுவத்தினர் இருவர் உயிருடன் சிறைபிடிக்கப்பட்டு, ஒன்பது இராணுவத்தினரின் உடலங்களும் கைப்பற்றப்பட்டன.

அந்த மோதலில் மகளிர் போராளிகளும் நேரடியாகக் களமிறங்கியிருந்தனர். அன்றைய களமுனையில் விக்டருடன் செயற்பட்ட ராதா, சுபன், பானு, சாஜகான் உள்ளிட்ட பலர் பின்னாளில் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் முக்கிய இராணுவப் பொறுப்புகளை வகித்தவர்களாவர்.

ஆனால், அடம்பன் மோதலின் முக்கியத்துவம் அங்கு நடைபெற்ற சண்டையோடு மட்டும் முடிந்துவிடவில்லை.

அந்தச் சமரில் கைப்பற்றப்பட்ட ஒன்பது இராணுவத்தினரின் உடலங்கள் பின்னர் யாழ்ப்பாணக் கோட்டையில் இலங்கை இராணுவத்திடம் ஒப்படைக்கப்பட்டதும், உயிருடன் பிடிக்கப்பட்ட இரு இராணுவத்தினரை விடுவிப்பதற்காக இலங்கை அரசாங்கத்திற்கும் விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இடையே பேச்சுவார்த்தைகள் நடைபெற்று, பின்னர் கைதிகள் பரிமாற்றம் இடம்பெற்றதும் ஈழப்போர் வரலாற்றில் முக்கியமான சம்பவங்களாகும். என்றாலும், இந்த வரலாற்றுப் பதிவு மிகவும் நீளமாகும் என்பதால், இந்தப் பதிவில் களத்தில் வீரமரணமடைந்த விக்டரின் சுருக்கமான வரலாற்றையும், இராணுவத்தினரின் உடலங்கள் ஒப்படைப்பு பற்றியும் விரிவாகப் பார்ப்போம்.

யார் இந்த விக்டர்?

1963ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 24ஆம் திகதி பிறந்து, மன்னார் மாவட்டத்தின் பனங்கட்டிக்கொட்டு என்ற இடத்தில் வாழ்ந்த மருசலீன் பியூஸ்லஸ், 1981ஆம் ஆண்டின் இறுதிப் பகுதியில் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்துடன் தன்னை இணைத்துக்கொண்டதைத் தொடர்ந்து விக்டர் என்ற பெயரில் அறியப்பட்டவர்.

அதனைத் தொடர்ந்து அவரது உறுதியையும் செயற்பாடுகளையும் கவனித்த இயக்கத் தலைமை, அவரை முல்லைத்தீவு காட்டுப் பகுதியில் அமைக்கப்பட்டிருந்த பயிற்சி முகாமுக்கு அனுப்பியது.

அந்தப் பயிற்சி முகாமில் லிங்கம், பொட்டு, பசீர், ரஞ்சன், கணேஸ், ஆனந்த் உள்ளிட்டோருடன் விக்டரும் பயிற்சி பெற்றார்.

அன்றைய காலத்தில் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் நேரடியாகப் பயிற்சிகளை வழங்கியதுடன், செல்லக்கிளி அம்மான், சீலன், கிட்டு, ரஞ்சன்லாலா, புலேந்திரன் உள்ளிட்ட மூத்த உறுப்பினர்களும் புதிய உறுப்பினர்களுடன் இணைந்து செயற்பட்டனர்.

அந்தப் பயிற்சி முகாமிலிருந்து ஆரம்பமான விக்டரின் போராட்ட வாழ்க்கை, பின்னர் யாழ்ப்பாணத்தின் இளவாலை உள்ளிட்ட பகுதிகளிலும், தொடர்ந்து மன்னார் மாவட்டத்திலும் விரிவடைந்தது.

1983ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 23ஆம் திகதி திருநெல்வேலி தபாற்பெட்டிச் சந்தியில் இலங்கை இராணுவத்தினர் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதலுக்கான ஆயத்தப் பணிகளில் செல்லக்கிளி அம்மான், அப்பையா அண்ணை ஆகியோருடன் விக்டரும் பங்கேற்று, அந்த வெற்றிகரமான தாக்குதலில் நேரடியாகப் பங்கேற்ற 14 பேரில் ஒருவராகவும் இருந்தார்.

அதன் பின்னர், இந்திய ஆயுதப்படையினரால் உத்தரப் பிரதேசத்தில் விடுதலைப் புலிகளுக்குப் பயிற்சி வழங்கப்பட்ட முதலாவது பயிற்சிப் பாசறையில், பொன்னம்மான் தலைமையின் கீழ் குழுத் தலைவர்களாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பத்து மூத்த போராளிகளில் விக்டரும் ஒருவராக இருந்து, வெற்றிகரமாகப் பயிற்சியை முடித்துக்கொண்டார்.

பின்னர் அதே பயிற்சிப் பாசறையில் பயிற்சியை முடித்துக்கொண்ட கிட்டு என்ற சதாசிவம் கிருஷ்ணகுமார் அவர்களின் தலைமையின் கீழ் தாயகத்திற்குத் திரும்பிய போராளிகளான அருணா என்ற செல்லசாமி கோணேசன், கணேஸ் என்ற சித்திரவேல் சிற்றம்பலம் மற்றும் பொட்டு என்று அழைக்கப்பட்ட சண்முகநாதன் சிவசங்கர் ஆகியோருடன் விக்டர் என்ற மருசலீன் பியூஸ்லஸும், ஏழு பேர் அடங்கிய குழு ஒன்றிற்குத் தலைமை தாங்கி, யாழ் மாவட்டத்தில் வந்திறங்கினார்.

அந்தக் காலத்தில் தமிழீழப் பிரதேசங்கள் அனைத்திற்கும் பொறுப்பாளராகச் செயற்பட்ட பண்டிதர், 1985ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 9ஆம் திகதி வீரமரணமடைந்ததைத் தொடர்ந்து, விடுதலைப் புலிகள் தங்களின் நிர்வாக அலகுகளை யாழ்ப்பாணம், வன்னி, மன்னார், திருகோணமலை, மட்டு–அம்பாறை என ஐந்தாகப் பிரித்தனர்.

அப்போது மன்னார் மாவட்டத்தின் முதல் தளபதியான ராஜேஸுக்குப் பின்னர், விக்டர் அப்பொறுப்பை ஏற்றார்.

அதனைத் தொடர்ந்து மன்னார் மாவட்டத்தில் நடைபெற்ற பல நடவடிக்கைகளிலும் விக்டர் முக்கியப் பங்காற்றினார்.

மன்னார் பொலிஸ் நிலையம் மீதான தாக்குதல்

1985ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 10ஆம் திகதி மன்னார் பொலிஸ் நிலையத்தின் மீதான தாக்குதலில் விக்டரின் பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்கதாக இருந்தது.

விக்டரின் தலைமையில் நடந்த அந்தத் தாக்குதலில் விக்டருடன், ராதா, பிரபா, சாஜகான், குமரப்பா, ஜனனன் ஆகியோருடன், ஆர்.பி.ஜி. அப்துல்லா, அர்ச்சுனா, றீகன் என்ற பருதி, ஜோன்சன், ரஹீம் (ஒன்பது இராணுவத்தினரின் உடலங்களை ஒப்படைத்தவர்), வேணு, பானு உள்ளிட்டோரும் பங்கேற்றனர்.

அவர்களுடன் ரவியப்பா தலைமையில் ரகு, பழனி, டேவிட் உள்ளிட்டோர் படகுப் பயணத்தை மேற்கொண்டனர்.

முதல் கடல்வழித் தரையிறக்கமும் தாக்குதலும்

இலுப்பைக்கடவையிலிருந்து நான்கு படகுகளில் புறப்பட்ட சுமார் எண்பது போராளிகள், ஊசிமுந்தலில் தரையிறங்கி, சேறும் உவர்நீரும் நிறைந்த பகுதியைக் கடந்து மன்னார் நகருக்குள் சென்றனர்.

அந்த வகையில், ஈழப்போர் வரலாற்றில் முதலாவது கடல்வழித் தரையிறக்கத் தாக்குதலாக இத்தாக்குதல் அமைந்தது.

அத்தோடு, இந்தத் தாக்குதலின்போது தள்ளாடி இராணுவ முகாமிலிருந்து மன்னார் பொலிஸ் நிலையத்திற்கு உதவிக்கு வரக்கூடிய படையினரைத் தடுக்கும் பொறுப்பை வாசுவின் அணி ஏற்றிருந்தது; மருத்துவர் விஜனும் அந்த அணியுடன் இணைந்திருந்தார். தாக்குதலின் முடிவில் ஆயுதங்கள் கைப்பற்றப்பட்டதுடன், பொலிஸார் இருவர் சரணடைந்தனர்.

அந்த வகையில் தளபதி விக்டர் தலைமையில் நடைபெற்ற மன்னார் பொலிஸ் நிலையத் தாக்குதலிலேயே முதன்முதலாக அரச படையினர் இருவர் உயிருடன் பிடிக்கப்பட்டனர் என்றாலும், அவர்கள் நிபந்தனை எதுவும் இன்றி வன்னியில் விடுதலை செய்யப்பட்டனர்.

அவ்வாறு தொடர்ச்சியாகத் தளபதி விக்டர் மன்னார் மாவட்டத்தில் விடுதலைப் புலிகளின் இராணுவ நடவடிக்கைகளை ஒருங்கிணைத்ததுடன், புதிய போராளிகளைப் பயிற்றுவித்தல், மக்கள் அமைப்புகளை உருவாக்குதல், அரசியல் கருத்துகளை எடுத்துரைத்தல் போன்ற பணிகளிலும் ஈடுபட்டிருந்தார்.

இதனைவிட விக்டர் துணிச்சலான களத் தளபதியாக மட்டுமன்றி, தன்னுடன் பணியாற்றியவர்களிடம் அன்பாகப் பழகியவராகவும், பொதுமக்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புகளைப் பேணியவராகவும் இருந்தார்.

இவ்வாறு மன்னார் மாவட்டத்தில் விடுதலைப் புலிகளின் தலைமையை ஏற்றுச் செயற்பட்டுக்கொண்டிருந்த விக்டரின் வாழ்க்கை, 1986ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 12ஆம் திகதி அடம்பனில் நடைபெற்ற மோதலுடன் முடிவுக்கு வந்தது.

அன்றைய காலத்தில் மன்னார் மாவட்டத்தின் தள்ளாடி இராணுவ முகாமிலிருந்து இலங்கை இராணுவத்தினர் பல்வேறு பகுதிகளுக்கு முன்னேறித் தேடுதல் மற்றும் சுற்றிவளைப்பு நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டுவந்தனர்.

அந்த வகையில், 1986ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 12ஆம் திகதி அதிகாலையில் அடம்பன் பகுதிக்குள் முன்னேறி வந்த இலங்கை இராணுவத்தினரை எதிர்த்து, விக்டரின் தலைமையில் விடுதலைப் புலிகளின் அணிகள் சமரை ஆரம்பித்தன.

கருக்காய்க்குளம், ஆண்டான்குளம், நாயாற்றுவெளி, தாமரைக்குளம் ஆகிய பகுதிகள் வழியாக ஊடறுத்துச் சென்ற அந்த அணிகள், முன்னேறி வந்த இலங்கை இராணுவத்தினருக்குப் பலத்த சேதங்களை ஏற்படுத்தின.

அந்த அணிகளை ஒருங்கிணைத்துத் தலைமை தாங்கிய தளபதி விக்டருடன், சாஜகான், பானு, முத்து, சுரேஸ், ராஜூ, நரேன், தியாகு, கிளி ஆகியோரும் வெவ்வேறு களமுனைகளில் செயற்பட்டனர். தீபா தலைமையிலான மகளிர் போராளிகள் உட்பட நூற்றுக்கணக்கான போராளிகள் பல்வேறு முனைகளில் இலங்கை இராணுவத்தினருடன் மோதினர்.

குறிப்பாக, சாஜகான் தலைமையில் நாயாற்றுவெளி வழியாகத் தாமரைக்குளத்தைக் கடந்து முன்னேறிய அணியில் அதிகளவிலான மகளிர் போராளிகள் இடம்பெற்றிருந்தனர். அதேவேளை, இந்தத் தாக்குதலை ஒருங்கிணைத்துத் தலைமை தாங்கிய தளபதி விக்டர் முன்னேறிய அதே களமுனையில், அனோஜா தலைமையிலும் சில மகளிர் போராளிகளும் களமிறங்கியிருந்தனர்.

இவ்வாறு ஆண் போராளிகளுடன் இணைந்து பல்வேறு களமுனைகளில் மகளிர் போராளிகளும் நேரடியாக இலங்கை இராணுவத்தினரை எதிர்கொண்டதன் மூலம், விடுதலைப் புலிகளின் மகளிர் படையணி முதன்முதலாக நேரடிப் போரில் பங்கேற்ற வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சமராக 1986ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 12ஆம் திகதி நடைபெற்ற அடம்பன் சமர் அமைந்தது.

அடம்பன் பகுதியில் இலங்கை இராணுவத்தினருக்கும் விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இடையே கடுமையான மோதல் நடைபெற்ற நேரத்தில், இலங்கை இராணுவத்தினருக்கு உதவியாக உலங்குவானூர்திகளும் பயன்படுத்தப்பட்டன.

இந்த மோதலின்போது களமுனையில் செயற்பட்டுக்கொண்டிருந்த தளபதி விக்டரின் நெஞ்சுப் பகுதியில் துப்பாக்கிச் சூடு பட்டதால் அவர் உயிரிழந்தார்.

அவருடன் ரோம் என்ற போராளியும் வீரமரணமடைந்தார்.

விக்டரின் உயிரிழப்பு அன்றைய விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்திற்கு, குறிப்பாக மன்னார் மாவட்டத்தில் செயற்பட்ட போராளிகளுக்குப் பெரும் இழப்பாக அமைந்தது.

இயக்கத்தின் ஆரம்பகால உறுப்பினராக இணைந்து, மாவட்டத் தளபதியாக வளர்ந்து, மன்னார் மாவட்டத்தில் பல நடவடிக்கைகளுக்குத் தலைமை தாங்கிய விக்டரின் வாழ்க்கை அடம்பன் மோதலில் முடிவடைந்தது.

பின்னர், விடுதலைப் புலிகளால் லெப்டினன்ட் கேணல் என்ற தரநிலை முதன்முதலாக விக்டருக்கு வழங்கப்பட்டது. அவரது வித்துடலைத் தாங்கிய வாகனம் யாழ்ப்பாணத்தின் பல கிராமங்கள், நகரங்கள் வழியாக ஊர்வலமாக எடுத்துச் செல்லப்பட்டபோது, வீதிகளின் இருமருங்கிலும் திரண்ட மக்கள் மலர்களைத் தூவி இறுதி அஞ்சலி செலுத்தினார்கள் என்பதோடு, அவரது வித்துடல் மக்களின் அஞ்சலிக்காக அரியாலையில் இருந்த நடா வீட்டில் வைக்கப்பட்டிருந்தது.

ஆனால், விக்டரின் உயிரிழப்புடன் அடம்பன் மோதல் முடிவடைந்துவிடவில்லை.

அந்தச் சமரில் இலங்கை இராணுவத்தைச் சேர்ந்த இருவர் உயிருடன் சிறைபிடிக்கப்பட்டனர்.

அவர்களில் ஒருவர் இரண்டாம் லெப்டினன்ட் அஜித் சந்திரசிறி. மற்றையவர் கே. டபிள்யூ. பண்டார.

அத்துடன், ஒன்பது இலங்கை இராணுவத்தினரின் உடலங்களும் விடுதலைப் புலிகளால் கைப்பற்றப்பட்டன.

அன்றைய காலத்தில் இராணுவத்தினர் உயிருடன் சிறைபிடிக்கப்பட்ட சம்பவம் பெரும் கவனத்தை ஏற்படுத்தியது.

அதுவரை பெரும்பாலும் தாக்குதல்களும் எதிர்த்தாக்குதல்களுமாக நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த மோதல்களில், உயிருடன் பிடிக்கப்பட்ட இராணுவத்தினரை எவ்வாறு விடுவிப்பது என்ற பிரச்சினையும் முதன்முதலாக இலங்கை அரசாங்கத்திற்கு ஏற்பட்டது.

அடம்பனில் கைப்பற்றப்பட்ட ஒன்பது இராணுவத்தினரின் உடலங்களும், உயிருடன் பிடிக்கப்பட்ட இருவரும் யாழ்ப்பாணத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்டனர்.

இந்தச் செய்தி பரவியதைத் தொடர்ந்து பெருந்தொகையான மக்கள் அங்கும் திரண்டனர்.

நல்லூர் வீதியில் இராணுவத்தினரின் உடலங்கள் பொதுமக்களின் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டதுடன், உயிருடன் சிறைபிடிக்கப்பட்ட இரு இராணுவத்தினரும் பொதுமக்களுக்குக் காட்டப்பட்டனர்.

ஒன்பது இராணுவத்தினரின் உடலங்கள் ஒப்படைப்பு – ரஹீமின் பங்களிப்பு

இந்த நிலையில், அன்றைய விடுதலைப் புலிகளின் யாழ்ப்பாணத் தளபதியான கிட்டு, சிறைபிடிக்கப்பட்ட இராணுவத்தினரின் பாதுகாப்பையும் அவர்களது நிலைமையையும் கவனத்தில் கொண்டு நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டார்.

அந்தக் காலத்தில் விடுதலைப் புலிகளின் பேச்சாளராகச் செயற்பட்ட ரஹீம், தமிழ், சிங்களம், ஆங்கிலம் ஆகிய மூன்று மொழிகளிலும் சரளமாகப் பேசக்கூடியவராக இருந்தார்.

கிட்டுவின் உத்தரவின்படி, யாழ்ப்பாணக் கோட்டையில் நிலைகொண்டிருந்த இலங்கை இராணுவத்தினருடன் தொடர்புகளை ஏற்படுத்தும் பொறுப்பை ரஹீம் ஏற்றுக்கொண்டார்.

அன்றைய யாழ்ப்பாணத்தில் அரசியல் பிரமுகர் ஒருவரின் சகோதரியின் வீட்டிலிருந்த தொலைபேசி மூலம் கோட்டை இராணுவ முகாமைத் தொடர்புகொண்ட ரஹீம், அங்கு பணியாற்றிய கப்டன் கொத்தலாவலவுடன் பேசினார்.

அவருடன் பேசிய பின்னர், உயிருடன் பிடிக்கப்பட்ட இரண்டு இராணுவத்தினரையும் தொலைபேசியில் பேசவைத்தார்.

தாங்கள் உயிருடன் இருப்பதைத் தெரிவித்த அந்த இராணுவத்தினருக்குக் கப்டன் கொத்தலாவல ஆறுதல் கூறியதாகவும், அவர்களின் பாதுகாப்புத் தொடர்பாகப் பேசியதாகவும் அந்தச் சம்பவத்தின் வரலாற்று விவரிப்புகள் கூறுகின்றன.

அதன் பின்னர் ரஹீமுடன் மீண்டும் பேசிய கொத்தலாவல, அடம்பனில் கைப்பற்றப்பட்ட இராணுவத்தினரின் உடலங்களை என்ன செய்யப் போகிறீர்கள் என்று கேட்டதாகக் கூறப்படுகின்றது.

அப்போது, அந்த உடலங்கள் இலங்கை இராணுவத்திற்குத் தேவையென்றால் கொண்டு வந்து ஒப்படைப்பதாக ரஹீம் தெரிவித்தார்.

தனது மேலதிகாரிகளுடன் பேசிவிட்டு மீண்டும் தொடர்புகொள்வதாகக் கூறிய கப்டன் கொத்தலாவல, கேணல் ஆனந்த வீரசேகரவுடன் ஆலோசனை மேற்கொண்டார்.

பின்னர் ரஹீமைத் தொடர்புகொண்டு, ஒன்பது இராணுவத்தினரின் உடலங்களையும் பெற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருப்பதாகத் தெரிவித்தார்.

இதனைத் தொடர்ந்து, அந்த உடலங்களை யாழ்ப்பாணக் கோட்டையில் ஒப்படைப்பதற்கான நடவடிக்கைகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டன.

ஆனால், அன்றைய சூழ்நிலையில் இது சாதாரணமான ஒரு நடவடிக்கையாக இருக்கவில்லை.

யாழ்ப்பாணக் கோட்டை இலங்கை இராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. கோட்டையைச் சுற்றிய பகுதிகளில் விடுதலைப் புலிகள் நிலைகொண்டிருந்தனர்.

இரண்டு தரப்புகளுக்கும் இடையே தொடர்ந்து மோதல்கள் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த நிலையில், இராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிக்குள் சென்று உடலங்களை ஒப்படைப்பதில் ஆபத்து இருப்பதை இரு தரப்பினரும் அறிந்திருந்தனர்.

உடலங்களைக் கொண்டு செல்லும் போராளிகள் கைது செய்யப்படலாம் என்ற நிலையும் காணப்பட்டது.

இருப்பினும், தளபதி கிட்டுவின் அனுமதியுடன் அந்தப் பொறுப்பை ரஹீம் ஏற்றுக்கொண்டார்.

அந்தப் பயணத்திற்காகத் தன்னிடம் இருந்த சயனைட் வில்லையுடன், அருகிலிருந்த மற்றொரு போராளியின் சயனைட் வில்லையையும் வாங்கி அணிந்துகொண்டார்.

பின்னர், ஒன்பது இராணுவத்தினரின் உடலங்களும் சவப்பெட்டிகளில் வைக்கப்பட்டு, ஒரு சிறிய சரக்குந்தில் ஏற்றப்பட்டன.

அந்த வாகனம் யாழ்ப்பாணக் கோட்டைக்கு அருகிலிருந்த விடுதலைப் புலிகளின் முன்னரங்கு நிலைகள் வரை கொண்டு செல்லப்பட்டது.

அங்கிருந்து ரஹீம் தனியாகக் கோட்டை வாசல் நோக்கி நடந்து சென்றார்.

தான் நிராயுதபாணியாக வந்திருப்பதையும், ஒன்பது இராணுவத்தினரின் உடலங்களும் ஒப்படைப்பதற்காகக் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளதையும் அங்கிருந்த இராணுவ அதிகாரிகளுக்குத் தெரியப்படுத்தினார்.

அதனைத் தொடர்ந்து, கேணல் ஆனந்த வீரசேகர மற்றும் கப்டன் கொத்தலாவல ஆகியோருடன் உடலங்களை ஒப்படைப்பதற்கான இறுதி ஏற்பாடுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

பின்னர், ஒன்பது இராணுவத்தினரின் உடலங்களையும் ஏற்றியிருந்த சரக்குந்து யாழ்ப்பாணக் கோட்டை வாசல் வரை கொண்டு செல்லப்பட்டு, அந்த உடலங்கள் இலங்கை இராணுவத்திடம் ஒப்படைக்கப்பட்டன.

இந்த நிகழ்வு அன்றைய ஈழப்போர் வரலாற்றில் குறிப்பிடத்தக்க மனிதாபிமான நடவடிக்கையாக அமைந்தது.

ஆனால், இந்தச் சம்பவங்களுக்கு வழிவகுத்த அடம்பன் சமருக்குத் தலைமை தாங்கிய விக்டர், கண்மூடி மௌனித்திருந்தார்.

சுவாமி சங்கரானந்தா 🙏