இலங்கை 1948ஆம் ஆண்டு பிரித்தானிய ஆட்சியிலிருந்து சுதந்திரம் பெற்றபோது, அந்தச் சுதந்திரம் தீவில் வாழ்ந்த அனைத்து மக்களுக்கும் சமமான அரசியல் உரிமைகளை உறுதிப்படுத்தும் புதிய காலத்தை உருவாக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. ஆனால் சுதந்திரத்திற்குப் பின்னர் இயற்றப்பட்ட சில சட்டங்களும் அரசியல் முடிவுகளும், குறிப்பாக மலையகத் தமிழர்களின் குடியுரிமை மற்றும் வாக்குரிமை தொடர்பான நடவடிக்கைகள், தமிழ் அரசியலில் புதிய எதிர்ப்புப் பாதையை உருவாக்கின. 1948–49 குடியுரிமைச் சட்டங்களின் விளைவாக இந்திய வம்சாவளித் தமிழர்களின் பெரும் பகுதி குடியுரிமை மற்றும் அரசியல் உரிமைகளை இழந்ததாக வரலாற்று ஆய்வுகள் பதிவு செய்கின்றன.

மலையகத் தமிழர்களின் குடியுரிமைப் பிரச்சினை

இலங்கை சுதந்திரம் பெற்ற சில மாதங்களுக்குள் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் ஆட்சியில் இலங்கையின் பிரதமராக டி. எஸ். சேனநாயக்க (D. S. Senanayake) இருந்தபோது, இலங்கைக் குடியுரிமைச் சட்டம் (Ceylon Citizenship Act No. 18 of 1948) இயற்றப்பட்டு, 1948 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 15 ஆம் திகதி அமலுக்கு வந்தது.

இதனைத் தொடர்ந்து குடியுரிமையைப் பெறுவதற்கான வம்சாவளி மற்றும் பதிவு தொடர்பான கடுமையான நிபந்தனைகள் காரணமாக, பல தலைமுறைகளாக இலங்கையின் மலையகத் தோட்டப் பகுதிகளில் வாழ்ந்து உழைத்துவந்த இந்திய வம்சாவளித் தமிழர்களில் பெரும்பாலானோர் புதிய குடியுரிமைத் தகுதிகளை நிரூபிக்க முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர்.

1949ஆம் ஆண்டு Indian and Pakistani Residents (Citizenship) Act கொண்டுவரப்பட்டு, நீண்டகாலமாக இலங்கையில் வசித்த இந்திய மற்றும் பாகிஸ்தானிய வம்சாவளியினர் பதிவு மூலம் குடியுரிமையைப் பெறுவதற்கான வழி அமைக்கப்பட்டது. ஆனால் அதன் தகுதி நிபந்தனைகள் நடைமுறையில் மலையகத் தமிழர்களின் பெரும்பகுதியை உடனடியாகக் குடிமக்களாக்கவில்லை.

இதனுடன் தேர்தல் சட்டங்களிலும் மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டன. வாக்காளராகப் பதிவு செய்ய குடியுரிமை முக்கியத் தகுதியாக்கப்பட்டதால், புதிய குடியுரிமை நிபந்தனைகளை நிறைவேற்ற முடியாத பெருமளவான மலையகத் தமிழர்கள் வாக்குரிமையையும் இழந்தனர். 1947 தேர்தலில் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் பெற்றிருந்த ஒரு பெரிய தொழிலாளர் சமூகத்தின் தேர்தல் செல்வாக்கு இதனால் கடுமையாகக் குறைந்தது.

இது வெறும் சட்டப் பிரச்சினையாக மட்டும் இருக்கவில்லை. இலங்கையின் தேயிலைத் தோட்ட பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சிக்குப் பல தலைமுறைகளாக உழைத்த மக்களின் நாட்டுடைமை, அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் மற்றும் குடிமக்கள் என்ற அடையாளம் பற்றிய அடிப்படைக் கேள்வியாக இது மாறியது.

தமிழ்க் காங்கிரஸுக்குள் ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாடு

அந்தக் காலத்தில் இலங்கைத் தமிழர்களின் முக்கிய அரசியல் அமைப்பாக ஜி.ஜி. பொன்னம்பலம் தலைமையிலான அகில இலங்கைத் தமிழ்க் காங்கிரஸ் விளங்கியது.

தமிழ்க் காங்கிரஸின் முக்கியத் தலைவர்களில் ஒருவராக இருந்த எஸ்.ஜே.வி. செல்வநாயகம், பின்னாளில் தமிழ் மக்களால் “தந்தை செல்வா” என்று அழைக்கப்பட்டார்.

சுதந்திரத்திற்குப் பின்னர் ஜி.ஜி. பொன்னம்பலம் தலைமையிலான தமிழ்க் காங்கிரஸ், டி.எஸ். சேனாநாயக்க தலைமையிலான அரசாங்கத்துடன் இணைந்து செயற்பட்டது. மலையகத் தமிழர்களின் குடியுரிமைப் பிரச்சினை, அரசாங்கத்துடன் தமிழ்க் காங்கிரஸ் கொண்டிருந்த உறவு மற்றும் தமிழ் மக்களின் அரசியல் எதிர்காலம் தொடர்பாக கட்சிக்குள் கருத்து வேறுபாடுகள் உருவாகின. இந்த வேறுபாடுகள் செல்வநாயகம், சி. வன்னியசிங்கம், ஈ.எம்.வி. நாகநாதன் உள்ளிட்டோர் தனியான அரசியல் இயக்கத்தை உருவாக்கும் நிலைக்கு வழிவகுத்தன.

இங்கு ஒரு வரலாற்றுத் தெளிவு முக்கியமானது.

தந்தை செல்வநாயகம் தமிழ்க் காங்கிரஸிலிருந்து வெளியேறினார் என்று கூறுவதைவிட, அரசியல் மற்றும் கொள்கை வேறுபாடுகளால் அவர் தனது ஆதரவாளர்களுடன் தமிழ்க் காங்கிரஸிலிருந்து பிரிந்து புதிய கட்சியை உருவாக்கினார் என்பதே துல்லியமான பதிவு.

1949 – இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சியின் தோற்றம்

1949ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 18ஆம் திகதி இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சி – Ilankai Tamil Arasu Kachchi (ITAK) உருவாக்கப்பட்டது.

செல்வநாயகம் அதன் நிறுவனர் தலைவராக விளங்கினார். ஆங்கிலத்தில் இந்த அமைப்பு பொதுவாக Federal Party என்று அழைக்கப்பட்டது. தமிழரசுக் கட்சியின் அதிகாரப்பூர்வ வரலாறும் கட்சி 1949 டிசம்பர் 18 அன்று செல்வநாயகம் மற்றும் பிற தமிழ் தலைவர்களால் நிறுவப்பட்டதை பதிவு செய்கிறது.

புதிய கட்சி தமிழ் பேசும் மக்களின் அரசியல் உரிமைகள், பிராந்திய தன்னாட்சி, மொழி உரிமை மற்றும் குடியுரிமைச் சமத்துவம் ஆகியவற்றை தனது முக்கிய அரசியல் கோரிக்கைகளாக முன்னிறுத்தியது.

முக்கியமாக, செல்வநாயகம் தனது அரசியல் போராட்டத்தை அகிம்சை வழியிலேயே முன்னெடுக்க வேண்டும் என்ற நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தார். சத்தியாக்கிரகம், குடிமை மறுப்பு மற்றும் அமைதியான மக்கள் போராட்டங்கள் பின்னர் தமிழரசுக் கட்சியின் முக்கிய அரசியல் ஆயுதங்களாக மாறின. செல்வநாயகத்தின் அரசியல் மரபு அகிம்சை வழிப் போராட்டத்துடன் நெருக்கமாக தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளது.

மொழிப் பிரச்சினை தீவிரமடைதல்

சுதந்திரத்திற்குப் பின்னர் இலங்கையின் அரசியல் விவாதங்களில் மொழி முக்கிய இடத்தைப் பெற்றது.

பிரித்தானிய ஆட்சிக்காலத்தில் ஆங்கிலம் நிர்வாக மொழியாக இருந்த நிலையில், சுதந்திரத்திற்குப் பின்னர் சிங்கள மொழிக்கு அரச நிர்வாகத்தில் முன்னுரிமை வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை சிங்கள அரசியலில் வலுப்பெற்றது.

1956 பொதுத் தேர்தலில் எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்க தலைமையிலான அரசியல் கூட்டணி வெற்றி பெற்றது. சிங்கள மொழியை நாட்டின் ஒரே உத்தியோகபூர்வ மொழியாக்குவது அவரது தேர்தல் அரசியலின் முக்கிய வாக்குறுதிகளில் ஒன்றாக இருந்தது.

இதன் தொடர்ச்சியாக Official Language Act No. 33 of 1956, பொதுவாக “Sinhala Only Act” என அறியப்படும் சட்டம் முன்வைக்கப்பட்டது. இலங்கை நாடாளுமன்றத்தின் அதிகாரப்பூர்வ சட்டப் பதிவுகளில் இது 1956ஆம் ஆண்டின் 33ஆம் இலக்க உத்தியோகபூர்வ மொழிச் சட்டமாகப் பதிவாகியுள்ளது.

1956 ஜூன் 5 – காலிமுகத்திடலில் அகிம்சைப் போராட்டம்

1956 ஜூன் 5ஆம் திகதி மொழிச் சட்டமூலம் நாடாளுமன்றத்தில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டபோது, அதற்கு எதிராக செல்வநாயகம் தலைமையிலான தமிழரசுக் கட்சி கொழும்பு காலிமுகத்திடலில் சத்தியாக்கிரகப் போராட்டத்தை நடத்தியது.

வடக்கு மற்றும் கிழக்கிலிருந்து வந்த தமிழரசுக் கட்சி உறுப்பினர்கள், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மற்றும் ஆதரவாளர்கள் அங்கு அமைதியாக அமர்ந்து போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர்.

அவர்களின் பிரதான கோரிக்கை தமிழ் மொழிக்கும் அரச நிர்வாகத்தில் நியாயமான இடம் வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதாக இருந்தது.

காந்திய அகிம்சை முறையை அடிப்படையாகக் கொண்ட அமர்வுப் போராட்டமாகவே அது நடத்தப்பட்டது. 1956 ஜூன் 5 காலிமுகத்திடல் சத்தியாக்கிரகம் இலங்கைத் தமிழர்களின் அகிம்சை அரசியல் போராட்ட வரலாற்றில் முக்கியமான நிகழ்வாக பின்னர் நினைவுகூரப்பட்டது.

அமைதிப் போராட்டத்தின் மீது வன்முறை

ஆனால் காலிமுகத்திடலில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்த சத்தியாக்கிரகிகள் மீது எதிர்ப்பாளர்கள் தாக்குதல் நடத்தினர்.

போராட்டத்தில் கலந்துகொண்டவர்கள் தாக்கப்பட்டு சிலர் காயமடைந்தனர்.

காலிமுகத்திடலில் ஆரம்பித்த பதற்றம் அத்துடன் முடிவடையவில்லை.

அடுத்த நாட்களில் நாட்டின் பல பகுதிகளில் தமிழர்களுக்கு எதிரான வன்முறைகள், தாக்குதல்கள், தீவைப்புகள் மற்றும் கொலைகள் இடம்பெற்றன. 1956ஆம் ஆண்டின் இந்த வன்முறை இலங்கையின் இன உறவுகளில் ஒரு முக்கிய திருப்புமுனையாக வரலாற்றாய்வுகளில் குறிப்பிடப்படுகிறது.

வடக்கு–கிழக்கிலும் எழுந்த அறவழி எதிர்ப்பு

கொழும்பு காலிமுகத்திடலில் மட்டும் தமிழ் மக்களின் எதிர்ப்பு நின்றுவிடவில்லை.

யாழ்ப்பாணம், திருகோணமலை, மட்டக்களப்பு உள்ளிட்ட வடக்கு–கிழக்குப் பகுதிகளிலும் மொழிச் சட்டத்திற்கு எதிரான அமைதிப் போராட்டங்கள், கடையடைப்புகள், கறுப்புக்கொடி போராட்டங்கள், பிரார்த்தனைகள் மற்றும் சத்தியாக்கிரக நிகழ்வுகள் நடைபெற்றன.

இதன்மூலம் மொழி உரிமை என்பது அரசியல் தலைவர்களின் கோரிக்கையாக மட்டும் இல்லாமல், தமிழ் மக்களின் சமூக மற்றும் அரசியல் இயக்கமாக விரிவடைந்தது.

1956 காலப்பகுதி முதல் தமிழரசுக் கட்சி சத்தியாக்கிரகம் மற்றும் குடிமை மறுப்பு ஆகிய அகிம்சை வழிமுறைகளை மேலும் திட்டமிட்ட அரசியல் போராட்டங்களாக முன்னெடுக்க ஆரம்பித்தது.

குடியுரிமையிலிருந்து மொழியுரிமை வரை

1948 முதல் 1956 வரையிலான எட்டு ஆண்டுகளைக் கவனித்தால், இலங்கைத் தமிழர்களின் அரசியல் போராட்டம் எவ்வாறு படிப்படியாக உருவானது என்பதை புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

முதலில் மலையகத் தமிழர்களின் குடியுரிமை மற்றும் வாக்குரிமை பிரச்சினை எழுந்தது.

அதனைத் தொடர்ந்து தமிழ்க் காங்கிரஸுக்குள் அரசியல் மற்றும் கொள்கை வேறுபாடுகள் உருவானது.

அதிலிருந்து 1949ஆம் ஆண்டு செல்வநாயகம் தலைமையில் இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சி உருவானது.

1950களின் நடுப்பகுதியில் சிங்கள அரசியல் செயற்பாட்டாளர்கள் “சிங்களம் மட்டும்” கோரிக்கைக்கு ஆதரவாக மக்களை திரட்டுதல்,

1956 மே 24ஆம் திகதி F. R. ஜயசூரியவின் உண்ணாவிரதம்,

மெத்தானந்தா சிங்கள மக்களிடம் உரையாற்றிய நிகழ்வுகள் போன்றவற்றால்

மொழி உரிமை முக்கிய அரசியல் பிரச்சினையாக மாறியது.

இறுதியாக 1956ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 5ந் திகதி எஸ். டபிள்யூ. ஆர். டி. பண்டாரநாயக்க, தனிச் சிங்கள மசோதாவை, மக்கள் பிரதிநிதிகள் சபையில் சமர்ப்பித்ததை தொடர்ந்து, காலிமுகத்திடல் சத்தியாக்கிரகம், தமிழர்களின் மொழி மற்றும் அரசியல் உரிமைகளுக்கான அகிம்சை மக்கள் போராட்டத்தின் முக்கிய அடையாளமாக உருவெடுத்தது.

இதனால் 1956ஆம் ஆண்டின் சத்தியாக்கிரகத்தை தனியான ஒரு நிகழ்வாக மட்டும் பார்க்க முடியாது.

அதன் பின்னணியில் 1948ஆம் ஆண்டு தொடங்கிய குடியுரிமைப் பிரச்சினை, மலையகத் தமிழர்களின் அரசியல் உரிமை இழப்பு, தமிழ்க் காங்கிரஸுக்குள் ஏற்பட்ட பிளவு, தமிழரசுக் கட்சியின் தோற்றம் மற்றும் மொழிச் சமத்துவம் தொடர்பான வளர்ந்துவரும் முரண்பாடுகள் அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புபட்டிருந்தன.

அகிம்சை அரசியலின் ஆரம்ப அத்தியாயம்

1948 முதல் 1956 வரையான காலப்பகுதி, பின்னாளில் பல தசாப்தங்கள் நீடித்த இலங்கையின் தமிழ் தேசிய அரசியலைப் புரிந்துகொள்வதற்கான முக்கிய தொடக்க அத்தியாயமாகும்.

அக்கால தமிழ் அரசியல் தலைமைகள் முதலில் நாடாளுமன்றம், பேச்சுவார்த்தை, சத்தியாக்கிரகம் மற்றும் குடிமை மறுப்பு போன்ற அகிம்சை அரசியல் வழிமுறைகளையே முன்னிறுத்தின.

1956 காலிமுகத்திடல் சத்தியாக்கிரகம் அந்தப் பாதையில் நிகழ்ந்த முக்கியமான பொதுப் போராட்டங்களில் ஒன்றாக வரலாற்றில் பதிவாகியுள்ளது.

அதன் பின்னரும் 1950கள் மற்றும் 1960களில் மொழி உரிமை, பிராந்திய அதிகாரப் பகிர்வு மற்றும் அரச நிர்வாகத்தில் சமத்துவம் போன்ற கோரிக்கைகளை முன்வைத்து தமிழ் அரசியல் இயக்கங்கள் அகிம்சை போராட்டங்களைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்தன.

1948இல் குடியுரிமைக் கேள்வியாக ஆரம்பித்த முரண்பாடு, 1956இல் மொழியுரிமைப் போராட்டமாக விரிவடைந்தது. அதுவே பின்னர் இலங்கைத் தமிழர்களின் அரசியல் வரலாற்றின் அடுத்த பல அத்தியாயங்களுக்கு அடித்தளமாக அமைந்தது.