விடுதலைப் புலிகள் மீதான தடையை நீக்கக் கோரும் கையெழுத்து இயக்கம் ஏன் அவசியம்?

மாவீரர் மாதத்தில் புலம்பெயர் தமிழ் அமைப்புகளின் மனச்சாட்சிக்கு ஒரு கேள்வி!

சுவாமி சங்கரானந்தா
பிரதம ஆசிரியர் – ஈழ மண்ணின் சுவடுகள்

2026ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 5ஆம் திகதி

உலகம் எல்லாம் பரந்து வாழும் அன்பிற்குரிய ஈழத் தமிழ் உறவுகளே!

மீண்டும் ஒரு நவம்பர் மாதம் பிறந்திருக்கின்றது.

ஈழத் தமிழர்களின் விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில் நவம்பர் மாதம் என்பது வெறுமனே நாட்காட்டியில் வந்து செல்லும் ஒரு மாதமல்ல. தமிழீழத் தாய்நாட்டின் விடியலுக்காகத் தங்கள் உயிர்களை அர்ப்பணித்து, எமது இதயங்களில் என்றும் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் மாவீரர்களை நினைவுகூரும் மாதமாகும்.

ஆண்டுதோறும் நவம்பர் மாதம் 26ஆம் திகதி தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் தேசியத் தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனின் பிறந்த நாளும், நவம்பர் மாதம் 27ஆம் திகதி மாவீரர் நாளும் நினைவுகூரப்படுகின்றன.

இந்த ஆண்டும் கனடா, பிரித்தானியா, பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, சுவிட்சர்லாந்து உள்ளிட்ட பல்வேறு நாடுகளில், பல அமைப்புகளின் ஏற்பாட்டில் மாவீரர் நாள் நினைவேந்தல்கள் நடைபெறவிருக்கின்றன.

ஒரே நாளில் பல நாடுகளில், ஒரு நாட்டிலேயே பல்வேறு நகரங்களில், சில இடங்களில் ஒரே நகரத்தில்கூட வெவ்வேறு அமைப்புகளால் மாவீரர் நாள் நிகழ்வுகள் நடத்தப்படுகின்றன.

மண்டபங்கள் அலங்கரிக்கப்படுகின்றன. மாவீரர்களின் திருவுருவப் படங்கள் வைக்கப்படுகின்றன. பொதுச்சுடர் ஏற்றப்படுகின்றது. மலர்கள் தூவப்படுகின்றன. உணர்வுபூர்வமான நினைவுரைகள் நிகழ்த்தப்படுகின்றன.

ஆயிரக்கணக்கான தமிழ் மக்கள் தங்கள் குடும்பங்களுடன் இந்த நினைவேந்தல்களில் கலந்துகொள்கின்றனர்.

தாயக மண்ணில் தங்கள் பிள்ளைகளையும், சகோதரர்களையும், உறவுகளையும் இழந்த குடும்பங்கள், புலம்பெயர்ந்த தேசங்களிலும் அந்த நினைவுகளைச் சுமந்துகொண்டு வாழ்கின்றனர்.

அவர்களது இதயங்களில் இருக்கும் வலியையும், இழப்பையும், தியாக உணர்வையும் வெறும் வார்த்தைகளால் விளக்கிவிட முடியாது.

அந்த மாவீரர்களின் தியாகங்களை நினைவுகூர்வதும், அவர்களது வரலாற்றை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டுசெல்வதும் எமது இனத்தின் வரலாற்று நினைவுகளைப் பாதுகாக்கும் பணியாகும்.

ஆனால், இங்கே நாம் ஒவ்வொருவரும் எம்மிடமே ஒரு கேள்வியை எழுப்ப வேண்டியிருக்கின்றது.

ஆண்டுதோறும் ஆயிரக்கணக்கான மக்களை ஒன்றுதிரட்டி நடத்துகின்ற மாவீரர் நினைவேந்தல்கள், எமது இனத்தின் அரசியல் உரிமைகளுக்காக எந்த அளவிற்குப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன?

மாவீரர்களின் தியாகங்களை நினைவுகூர்வதோடு எமது பொறுப்பு முடிந்துவிடுகின்றதா?

அல்லது அந்தத் தியாகங்களின் வரலாற்றுப் பின்னணியையும் தமிழர்களின் அரசியல் கோரிக்கைகளையும் நாம் வாழும் நாடுகளின் அரசாங்கங்களிடம் ஜனநாயக ரீதியில் எடுத்துச் செல்ல வேண்டிய பொறுப்பும் எமக்கு இருக்கின்றதா?

இந்தக் கேள்வியை நான் இன்று முதன்முதலாக எழுப்பவில்லை.

கடந்த 2025ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் முதலாம் திகதி, உலகெங்கும் வாழும் ஈழத் தமிழ் உறவுகளுக்கும் மாவீரர் நாள் நிகழ்வுகளை ஒழுங்குசெய்யும் அமைப்புகளுக்கும் ஒரு வேண்டுகோளை முன்வைத்திருந்தேன்.

மாவீரர் நினைவேந்தல்களில் ஒன்றுதிரளும் தமிழ் மக்களிடம் கையெழுத்துகளைச் சேகரித்து, தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் மீதான தடையை மறுபரிசீலனை செய்து நீக்குமாறு நாம் வாழும் நாடுகளின் அரசாங்கங்களிடம் ஜனநாயக ரீதியில் கோரிக்கை முன்வைக்க வேண்டும் என்பதே அந்த வேண்டுகோள்.

ஓராண்டு கடந்துவிட்டது.

ஆனால், நான் முன்வைத்த அந்தக் கோரிக்கை இதுவரை புலம்பெயர் தமிழ் அமைப்புகளின் ஒருங்கிணைந்த செயற்பாடாக முன்னெடுக்கப்படவில்லை.

எனவே, இந்த 2026ஆம் ஆண்டின் மாவீரர் மாதத்தில் அதே வேண்டுகோளை மீண்டும் முன்வைக்கின்றேன்.

இது தனிப்பட்ட ஒருவரின் பெயருக்காகவோ, ஒரு அமைப்பின் செல்வாக்கை உயர்த்துவதற்காகவோ முன்வைக்கப்படும் கோரிக்கை அல்ல.

தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணியை சர்வதேச அரசாங்கங்களிடம் மீண்டும் எடுத்துச் செல்வதற்கான ஜனநாயக முயற்சியாகவே இதனை நான் கருதுகின்றேன்.

2009ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில் முள்ளிவாய்க்காலில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் ஆயுதப் போராட்டம் முடிவுக்கு வந்தது.

அதற்குப் பின்னர் பதினேழு ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன.

ஆனால், கனடா, அமெரிக்கா, பிரித்தானியா, ஐரோப்பிய ஒன்றியம் ஆகியவற்றின் பயங்கரவாத அமைப்புகள் தொடர்பான பட்டியல்களில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் தொடர்ந்து இடம்பெற்றிருக்கின்றது.

இந்தியாவிலும் சட்டவிரோதச் செயல்கள் தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் அந்த அமைப்பின் மீதான தடை தொடர்கின்றது.

ஒவ்வொரு நாட்டிலும் இந்தத் தடைகளுக்கான சட்ட அடிப்படைகளும், அவற்றை நீக்குவதற்கான நடைமுறைகளும் வேறுபடுகின்றன.

இருந்தாலும், ஆயுதப் போராட்டம் முடிவடைந்து பதினேழு ஆண்டுகள் கடந்துள்ள நிலையில், தற்போதைய சூழ்நிலையை அடிப்படையாகக் கொண்டு அந்தத் தடைகளை மறுபரிசீலனை செய்யுமாறு கோருவதற்கான ஜனநாயக உரிமையை நாம் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதே எனது கருத்தாகும்.

தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் தோற்றத்தையும் அதன் ஆயுதப் போராட்டத்தையும், இலங்கையில் தமிழர்கள் எதிர்கொண்ட அரசியல் அடக்குமுறைகளிலிருந்து பிரித்துப் பார்க்க முடியாது என்பதும் எனது நிலைப்பாடாகும்.

1956ஆம் ஆண்டு தொடக்கம் தமிழர்கள் எதிர்கொண்ட மொழியுரிமை மறுப்புகள், இனவன்முறைகள், அரசியல் உரிமைப் போராட்டங்கள், அறவழிப் போராட்டங்களுக்கு எதிரான தாக்குதல்கள் ஆகியவற்றின் தொடர்ச்சியாகவே தமிழீழ ஆயுதப் போராட்டம் உருவானது.

அதற்கு முன்னர் தந்தை செல்வநாயகம் தலைமையில் தமிழர்கள் பல ஆண்டுகளாக அறவழியில் தங்கள் அரசியல் உரிமைகளுக்காகப் போராடியிருந்தனர்.

அந்தப் போராட்டங்களுக்குப் பின்னரும் தமிழர்களின் அடிப்படை அரசியல் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு கிடைக்காத சூழ்நிலையிலேயே இளைஞர்களிடையே ஆயுதப் போராட்ட எண்ணங்கள் வளர்ச்சியடைந்தன.

இந்த வரலாற்றுப் பின்னணியை உலக நாடுகள் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அதேநேரத்தில், ஆயுதப் போராட்டக் காலத்தில் இடம்பெற்ற வன்முறைகள் தொடர்பான சட்டரீதியான குற்றச்சாட்டுகளும் தடைகளுக்கான காரணங்களும் இருக்கின்றன. அவற்றை மறைத்துவிட்டு அல்லாமல், வரலாற்றையும் தற்போதைய நிலைமையையும் உரிய சட்ட நடைமுறைகளுக்குள் முன்வைத்தே மறுபரிசீலனையைக் கோர வேண்டும்.

ஒரு ஆயுத இயக்கத்தின் கடந்தகாலச் செயல்பாடுகள் பற்றிய மதிப்பீடும், அதன் மீதான தடை இன்றைய சூழ்நிலையில் தொடர வேண்டுமா என்ற சட்டரீதியான கேள்வியும் விரிவாக ஆராயப்பட வேண்டியவை.

அதற்கான வழிகளில் ஒன்றாக மக்கள் கையெழுத்து மனுக்களும் அமையலாம்.

அவ்வாறான கையெழுத்து மனுக்கள் உடனடியாகத் தடையை நீக்கிவிடும் என்று நான் கூறவில்லை.

ஆனால், அவை மக்கள் மத்தியில் இருக்கும் கருத்தை அரசாங்கங்களின் கவனத்திற்குக் கொண்டுசெல்லவும், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுடன் உரையாடல்களை ஆரம்பிக்கவும், தடையை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தவும் உதவும் என்பது எனது உறுதியான நம்பிக்கையாகும்.

அதனால்தான், இந்தக் கையெழுத்து முயற்சியை ஆரம்பிக்க வேண்டுமென்று கடந்த ஆண்டும் வலியுறுத்தினேன். இந்த ஆண்டும் வலியுறுத்துகின்றேன்.

அன்பு உறவுகளே!

இங்கே இன்னுமொரு முக்கியமான விடயத்தை நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.

மாவீரர் நினைவேந்தல்களுக்காக ஆயிரக்கணக்கான தமிழ் மக்களை ஒன்றுதிரட்டும் ஆற்றல் புலம்பெயர் தமிழ் அமைப்புகளிடம் இருக்கின்றது.

பெரிய மண்டபங்களைப் பெற முடிகின்றது. பல நூற்றுக்கணக்கான தொண்டர்களை ஒருங்கிணைக்க முடிகின்றது. நிகழ்வுகளுக்கான செலவுகளைச் சமாளிக்க முடிகின்றது. கலை நிகழ்ச்சிகளையும் நினைவுரைகளையும் ஒழுங்குபடுத்த முடிகின்றது.

அதே ஆற்றலையும் ஒருங்கிணைப்பையும் பயன்படுத்தி, தமிழ் மக்களின் விருப்பத்தின் அடிப்படையில் கையெழுத்து மனுக்களைச் சேகரித்து அரசாங்கங்களிடம் சமர்ப்பிப்பதற்கு ஏன் முன்வரக்கூடாது?

இது சட்டவிரோதமான ஆயுதச் செயற்பாட்டிற்கான கோரிக்கை அல்ல.

மக்கள் தங்கள் கருத்துகளை அமைதியாகவும் ஜனநாயக ரீதியிலும் வெளிப்படுத்தி, ஒரு அரசாங்கத்தின் தீர்மானத்தை மறுபரிசீலனை செய்யுமாறு கோருவதற்கான முயற்சியாகும்.

கனடாவில் நடைபெறும் மாவீரர் நினைவேந்தல்களில் கையெழுத்துகளைப் பெற்று, கனடிய அரசாங்கத்திடமும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களிடமும் சட்டரீதியான மறுபரிசீலனைக்கான வேண்டுகோளை முன்வைக்கலாம்.

பிரித்தானியாவில் அதற்கென இருக்கும் சட்ட நடைமுறைகளின் அடிப்படையில் உரிய அரசுத் துறைகளிடம் கோரிக்கையைச் சமர்ப்பிக்கலாம்.

பிரான்ஸ், ஜெர்மனி உள்ளிட்ட ஐரோப்பிய ஒன்றிய நாடுகளில் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் தொடர்புடைய அமைப்புகளிடம் மறுபரிசீலனையை வலியுறுத்தலாம்.

சுவிட்சர்லாந்திலும் இந்தியாவிலும் அந்தந்த நாடுகளின் சட்டங்களுக்குட்பட்ட வழிமுறைகளை ஆராய்ந்து ஜனநாயகக் கோரிக்கைகளை முன்வைக்கலாம்.

இதற்கு அந்தந்த நாடுகளின் சட்டங்களை அறிந்தவர்களின் ஆலோசனைகளையும் பெற முடியும்.

எல்லா நாடுகளிலும் ஒரே மாதிரியான மனுவைப் பயன்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை. அந்தந்த நாட்டின் சட்ட நிலைகளுக்கும் அரசியல் சூழ்நிலைகளுக்கும் ஏற்றவாறு மனுக்களைத் தயாரிக்கலாம்.

ஆனால், அதன் அடிப்படை நோக்கம் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்.

தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பின் மீதான தடையை தற்போதைய சூழ்நிலையின் அடிப்படையில் மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்பதே அந்த நோக்கமாகும்.

இவ்வளவு தெளிவான, ஜனநாயக ரீதியில் முன்னெடுக்கக்கூடிய ஒரு முயற்சியை மாவீரர் நினைவேந்தல்களை நடத்தும் அமைப்புகள் ஏன் தங்களது முக்கியமான பணிகளில் ஒன்றாக ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடாது?

ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் ஒன்றுகூடும் சந்தர்ப்பத்தை ஒரு வரலாற்றுப் பொறுப்பாக மாற்றுவதற்கு இதைவிடப் பொருத்தமான வாய்ப்பு வேறு என்ன இருக்கின்றது?

இந்த இடத்தில்தான் மாவீரர் நினைவேந்தல்களை நடத்தும் அமைப்புகளின் பொறுப்பைப் பற்றிய எனது கேள்வி எழுகின்றது.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் மாவீரர் நினைவேந்தல்களுக்காகப் பெருமளவிலான பணமும் மனித உழைப்பும் செலவிடப்படுகின்றன.

நிகழ்வுகளை நடத்துவதற்கான செலவுகள் இருக்கின்றன என்பதை நான் மறுக்கவில்லை.

அத்துடன், எந்தவிதமான தனிப்பட்ட எதிர்பார்ப்புமின்றி மாவீரர் நினைவேந்தல்களுக்காக உழைக்கும் நல்ல உள்ளங்களும் எம்மத்தியில் இருக்கின்றனர்.

அவர்களின் அர்ப்பணிப்பை மதிக்கின்றேன்.

ஆனால், மாவீரர்களின் நினைவுகளையும் தமிழ்த் தேசிய உணர்வுகளையும் முன்னிறுத்தி அமைப்புகளை நடத்துபவர்கள், தங்கள் செயல்பாடுகளின் அரசியல் பயன் குறித்தும் மக்களுக்கு விளக்கமளிக்க வேண்டிய பொறுப்பைக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

மாவீரர்களின் பெயரில் மக்களை ஒன்றுதிரட்டுகின்றோம்.

அவர்களின் தியாகங்களைப் பற்றிப் பேசுகின்றோம்.

அவர்களின் அரசியல் இலட்சியங்களை நினைவுகூர்கின்றோம்.

ஆனால், அந்த நினைவுகளுடன் தொடர்புடைய வரலாற்று மற்றும் அரசியல் கோரிக்கைகளை ஜனநாயக வழியில் அரசாங்கங்களிடம் எடுத்துச் செல்வதற்கான ஒரு முயற்சியைக்கூட முன்னெடுக்கவில்லை என்றால், அத்தகைய நினைவேந்தல்களின் அரசியல் நோக்கம் என்ன?

இதயசுத்தியுடன் மேற்கொள்ளக்கூடிய இத்தகைய ஜனநாயக முயற்சிகளைக்கூட முன்னெடுக்காத அமைப்புகள் நடத்தும் நினைவேந்தல்கள், வெறுமனே பணம் திரட்டுவதற்கும் தனிப்பட்ட பெயரையும் புகழையும் வளர்ப்பதற்குமாக மாறிவிடுகின்றனவா என்ற கேள்வி மக்களிடம் எழுவதை எவ்வாறு தவிர்க்க முடியும்?

இந்தக் கேள்வியை எழுப்புவதால் எல்லா அமைப்புகளையும் நான் குற்றஞ்சாட்டவில்லை.

ஆனால், நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளின் பெயரில் இயங்கும் அமைப்புகள் தங்களுடைய செயற்பாடுகளை வெளிப்படையாகவும் பொறுப்புடனும் முன்னெடுக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்கின்றது.

மக்களின் உணர்வுகளை மதிப்பது என்பது அவர்களை ஆண்டுதோறும் நினைவேந்தல் மண்டபங்களுக்கு அழைத்து வருவதோடு முடிந்துவிடக்கூடாது.

அவர்களின் அரசியல் கருத்துகளையும் ஜனநாயகக் கோரிக்கைகளையும் உரிய இடங்களுக்கு எடுத்துச் செல்லும் பொறுப்பையும் அமைப்புகள் உணர வேண்டும்.

இங்கே நான் வலியுறுத்துவது அமைப்புகளுக்கு இடையிலான போட்டியையோ, தனிப்பட்ட தலைமைத்துவப் போட்டிகளையோ அல்ல.

மாறாக, பொதுவான ஒரு ஜனநாயகக் கோரிக்கைக்காக இணைந்து செயற்பட வேண்டியதன் அவசியத்தையே வலியுறுத்துகின்றேன்.

இன்று புலம்பெயர் தமிழ் சமூகத்தில் பல்வேறு அமைப்புகள் தனித்தனியாக மாவீரர் நினைவேந்தல்களை நடத்துகின்றன.

சில இடங்களில் அமைப்புகளுக்கு இடையிலான கருத்து வேறுபாடுகளும் போட்டிகளும் நிகழ்வுகளைப் பிரித்துவிடுகின்றன.

ஒரே வரலாற்றை நினைவுகூரும் மக்கள் பல்வேறு மண்டபங்களில் பிரிந்து நிற்கின்றனர்.

இந்தப் பிரிவினைகள் எமது மக்களின் அரசியல் கோரிக்கைகளுக்கான பொதுவான குரலைப் பலவீனப்படுத்தக்கூடாது.

மாவீரர் நினைவேந்தல்களை எந்த அமைப்பு நடத்துகின்றது என்பதைக் காட்டிலும், அந்த நினைவேந்தல்களின் மூலம் எமது மக்களின் வரலாற்றையும் அரசியல் உரிமைகளையும் எவ்வாறு முன்னெடுத்துச் செல்கின்றோம் என்பதே முக்கியமானதாக இருக்க வேண்டும்.

அமைப்புகள் வெவ்வேறாக இருந்தாலும், சட்டபூர்வமான கையெழுத்து முயற்சியில் பொதுவான நோக்கத்துடன் இணைந்து செயற்படுவதற்கு வழி காண முடியும்.

ஒவ்வொரு அமைப்பும் தங்களது நிகழ்வுகளில் மக்களின் விருப்பத்தின் அடிப்படையில் கையெழுத்துகளைப் பெற்று, உரிய சட்ட ஆலோசனைகளுடன் அவற்றை அரசாங்கங்களிடம் சமர்ப்பிக்கலாம்.

அந்த மனுக்கள் தொடர்பாக அரசாங்கங்களிடமிருந்து கிடைக்கும் பதில்களையும் மறுபரிசீலனை நடைமுறைகளின் முன்னேற்றத்தையும் மக்களிடம் வெளிப்படையாக அறிவிக்கலாம்.

இதன்மூலம் நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளுக்கும் தொடர்ச்சியான ஜனநாயக அரசியல் செயற்பாடுகளுக்கும் இடையே தொடர்பை உருவாக்க முடியும்.

அன்பு உறவுகளே!

இன்னுமொரு விடயத்தையும் இந்த மாவீரர் மாதத்தில் நான் வலியுறுத்த விரும்புகின்றேன்.

நவம்பர் மாதம் எமது மாவீரர்களை நினைவுகூர்வதற்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ள மாதமாகத் தமிழ்த் தேசிய உணர்வாளர்களால் மதிக்கப்படுகின்றது.

இந்த மாதத்தில் அவர்களின் நினைவுகளைப் போற்றுவதற்கான நிகழ்வுகளுக்கு உரிய முக்கியத்துவம் வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதே எனது விருப்பமாகும்.

மாவீரர் நினைவேந்தல்களுடன் தொடர்பில்லாத நிகழ்ச்சிகளையும் தனிப்பட்ட புகழை முன்னிறுத்தும் செயற்பாடுகளையும் கலந்து, நினைவேந்தல்களின் அடிப்படை நோக்கம் மங்கிவிடாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

நினைவேந்தல் மண்டபங்கள் தனிப்பட்ட அரசியல் செல்வாக்கை வெளிப்படுத்தும் மேடைகளாக மாறிவிடக்கூடாது.

மாவீரர்களின் தியாகங்களைப் போற்றுகின்றோம் என்று கூறிக்கொண்டு, அவர்களின் நினைவுகளை அமைப்புகளுக்கிடையிலான போட்டிகளுக்குப் பயன்படுத்துவதும் தவிர்க்கப்பட வேண்டும்.

மாவீரர் மாதத்தின் முக்கியத்துவத்தை இளைய தலைமுறையினருக்கு விளக்க வேண்டும்.

தமிழர்களின் அரசியல் உரிமைப் போராட்ட வரலாற்றையும், அதன் பின்னணியில் இடம்பெற்ற மனித இழப்புகளையும், அறவழிப் போராட்டங்களையும், ஆயுதப் போராட்டக் காலத்தையும், முள்ளிவாய்க்கால் பேரழிவையும் உண்மையான வரலாற்றுச் சான்றுகளுடன் எடுத்துரைக்க வேண்டும்.

வரலாற்றை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டுசெல்வது என்பது உணர்ச்சிகளை மட்டும் கடத்துவது அல்ல.

அந்த வரலாற்றின் காரணங்களையும், அதன் விளைவுகளையும், அதிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடங்களையும் எடுத்துரைப்பதாக இருக்க வேண்டும்.

அதுவே எதிர்காலத் தலைமுறையினர் தங்கள் இனத்தின் அரசியல் உரிமைகளை அறிவுபூர்வமாகவும் ஜனநாயக ரீதியிலும் முன்னெடுப்பதற்கான அடித்தளமாக அமையும்.

2009ஆம் ஆண்டின் பின்னர் ஈழத் தமிழர்களின் அரசியல் போராட்டம் புதிய சூழ்நிலைக்குள் சென்றுவிட்டது.

இன்று நாம் வாழும் நாடுகளில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களைச் சந்திப்பதற்கும், அரசாங்கங்களிடம் மனுக்களைச் சமர்ப்பிப்பதற்கும், மனித உரிமை அமைப்புகளுடன் இணைந்து செயற்படுவதற்கும், சட்டரீதியான வழிமுறைகளைப் பயன்படுத்துவதற்கும் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன.

இந்த வாய்ப்புகளைச் சரியாகப் பயன்படுத்துவதே இன்றைய தேவையாகும்.

மாவீரர்களை நினைவுகூரும் ஒவ்வொரு ஆண்டும், அந்த நினைவுகளுடன் தொடர்புடைய மக்களின் அரசியல் உரிமைக் கோரிக்கைகளை மேலும் தெளிவாக முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும்.

அதற்காக நான் முன்வைக்கும் கையெழுத்து மனு முயற்சி ஒரு தொடக்கமாக அமையலாம்.

இந்தக் கோரிக்கையை முன்வைப்பது கடந்தகால வன்முறைகளை நியாயப்படுத்துவதற்கான முயற்சி அல்ல. ஆயுதப் போராட்டம் முடிவடைந்த பின்னரான தற்போதைய சூழ்நிலையில், ஒரு தடையைத் தொடர்ந்து வைத்திருக்க வேண்டிய சட்டரீதியான அவசியத்தை ஜனநாயக வழியில் மறுபரிசீலனை செய்யுமாறு கோருவதாகும்.

இந்த வேறுபாட்டைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டு செயற்பட வேண்டும்.

தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பின் மீதான தடையை நீக்குவதற்கான சட்டரீதியான முடிவை அந்தந்த நாடுகளின் அரசாங்கங்களும் நீதித்துறைகளும் உரிய நடைமுறைகளின் அடிப்படையிலேயே மேற்கொள்ள முடியும்.

ஆனால், அந்த மறுபரிசீலனையை வலியுறுத்தும் ஜனநாயகக் குரலை எழுப்புவதில் புலம்பெயர் தமிழ் மக்களுக்கும் அவர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகக் கூறும் அமைப்புகளுக்கும் பங்கிருக்க முடியும்.

அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தாமல் இருப்பது ஏன்?

கடந்த ஆண்டில் நான் முன்வைத்த வேண்டுகோளை இந்த ஆண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துவதற்குக் காரணம் இதுதான்.

மாவீரர் நினைவேந்தல்கள் ஆண்டுதோறும் நடைபெறுகின்றன.

அமைப்புகளும் ஏற்பாட்டாளர்களும் மாறுகின்றனர்.

மண்டபங்களும் மேடைகளும் அலங்காரங்களும் மாறுகின்றன.

ஆனால், எமது இனத்தின் தீர்க்கப்படாத அரசியல் பிரச்சினைகள் தொடர்கின்றன.

இந்த நிலையில், நினைவேந்தல்களுடன் தொடர்புடைய ஜனநாயக அரசியல் முயற்சிகளையும் முன்னெடுக்க வேண்டிய அவசியத்தை இனியும் புறக்கணிக்கக்கூடாது.

எனவே, கனடா, பிரித்தானியா, பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, சுவிட்சர்லாந்து, இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகளில் மாவீரர் நினைவேந்தல்களை நடத்தும் அமைப்புகளிடம் மீண்டும் எனது வேண்டுகோளை முன்வைக்கின்றேன்.

இந்த ஆண்டின் மாவீரர் நினைவேந்தல்களில் கலந்துகொள்ளும் மக்களின் விருப்பத்திற்கேற்ப, தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பின் மீதான தடையை மறுபரிசீலனை செய்து நீக்குமாறு கோரும் கையெழுத்து மனு முயற்சியைத் தொடங்குவதைக் கவனத்தில் கொள்ளுங்கள்.

அந்தந்த நாடுகளின் சட்டங்களுக்குட்பட்டு, உரிய ஆலோசனைகளைப் பெற்று, ஜனநாயக ரீதியில் இந்தக் கோரிக்கையை முன்னெடுங்கள்.

மக்களிடம் பெறப்படும் கையெழுத்துகளை வெறும் எண்ணிக்கைகளாகக் கருதாமல், அவர்களின் கருத்தை அரசாங்கங்களின் கவனத்திற்குக் கொண்டுசெல்லும் பொறுப்பாகக் கருதுங்கள்.

அமைப்புகளின் பெயர்களையும் தலைவர்களின் புகழையும் முன்னிறுத்துவதைவிட, மக்களின் பொதுவான அரசியல் கோரிக்கைகளுக்கு முக்கியத்துவம் வழங்குங்கள்.

மாவீரர்களின் நினைவுகளை அமைப்புகளுக்கு இடையிலான போட்டிகளுக்குள் சிக்கவிடாமல், அவற்றுக்குரிய மரியாதையைப் பேணுங்கள்.

கடந்த ஆண்டில் முன்வைத்த எனது இந்த வேண்டுகோளை இந்த ஆண்டாவது செயல்வடிவத்திற்குக் கொண்டுவர வேண்டும் என்பதே எனது விருப்பமாகும்.

தமிழ்த் தேசியம் என்பது மேடைகளில் முழக்கமிடுவதோ, நினைவேந்தல்களில் உணர்ச்சிபூர்வமான உரைகளை நிகழ்த்துவதோ மட்டும் அல்ல.

தமிழ் மக்களின் வரலாற்றையும் அரசியல் உரிமைகளையும் பாதுகாப்பதற்காக நேர்மையுடனும் பொறுப்புடனும் செயற்படுவதுமாகும்.

மாவீரர்களை நினைவுகூர்வது அவர்களின் கடந்தகாலத் தியாகங்களைப் போற்றுவதாக இருக்கலாம். ஆனால், அந்தத் தியாகங்களின் பின்னால் இருந்த மக்களின் அரசியல் கோரிக்கைகளை அமைதியான ஜனநாயக வழிகளில் முன்னெடுத்துச் செல்வதும் இன்றைய தலைமுறையின் பொறுப்பாக இருக்க வேண்டும்.

அந்தப் பொறுப்பை உணராமல் வெறும் நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளை மட்டும் ஆண்டுதோறும் நடத்திக்கொண்டிருப்பது போதுமானதல்ல என்பதே எனது நிலைப்பாடாகும்.

மாவீரர்களின் பெயரால் மேடைகளை அமைப்பதைவிட, அவர்களின் வரலாற்றுடன் தொடர்புடைய அரசியல் கோரிக்கைகளை ஜனநாயக ரீதியில் முன்னெடுப்பதற்கான செயல்பாடுகளே இன்று அவசியமாகின்றன.

மாவீரர் நினைவேந்தல்கள் வெறும் நிகழ்வுகளாக முடிந்துவிடாமல், மக்களின் அரசியல் கருத்துகளை அரசாங்கங்களிடம் எடுத்துச் செல்லும் ஜனநாயக முயற்சிகளுக்கும் வழிவகுக்க வேண்டும்.

தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பின் மீதான தடையை மறுபரிசீலனை செய்யக் கோரும் மக்கள் கையெழுத்து முயற்சி அதற்கான ஒரு வழியாக அமையும் என்பது எனது உறுதியான கருத்தாகும்.

இந்த முயற்சியை இதயசுத்தியுடனும் ஒற்றுமையுடனும் சட்டபூர்வமாகவும் முன்னெடுப்பதே, நான் நம்புகின்ற தூய தமிழ்த் தேசியத்தின் வழியாகும்.

இதனை உலகெங்கும் மாவீரர் நினைவேந்தல்களை ஒழுங்குசெய்யும் அமைப்புகள் கவனத்தில் கொண்டு செயற்படுமாறு மீண்டும் பணிவுடன் கேட்டுக்கொள்கின்றேன்.

மாவீரர்களின் நினைவுகளுக்கு எமது மரியாதை என்றும் நிலைத்திருக்கட்டும்!

தமிழ் மக்களின் அரசியல் உரிமைகளுக்கான ஜனநாயகக் குரல் தொடர்ந்து ஒலிக்கட்டும்!

சுவாமி சங்கரானந்தா
பிரதம ஆசிரியர்
ஈழ மண்ணின் சுவடுகள்